รถเมล์ใหม่ใสกิ๊ง

อิชั้นอาศัยอยู่ในกรุงเทพมาตลอดชีวิตค่ะ 
(คำนี้จะขลังมากถ้าคนพูดมีริ้วรอยแห่งวัย...) 
นั่งรถเมล์มาก็ไม่น้อย เพราะไม่มีรถให้ขับ
แต่เมื่อหลายวันก่อน อิชั้นได้ประสบพบสิ่งที่ชั่วชีวิตไม่เคยได้เจอมาก่อนเลยจากรถเมล์ไทย... 

มันคือรถใหม่ค่ะ

เป็นรถร่วมสีขาว
พอก้าวเท้าขึ้นไปปุ๊บ กลิ่นสีก็ลอยมาปะจมูกนั่นเลยเชียว
รถทั้งคันเป็นสีขาวครีมใหม่เอี่ยมอ่อง ไม่มีร่องรอยการเขียนเล่น ไม่มีคราบดำสกปรก ไม่มีรอยกระดาษแปะประกาศ ไม่มีรอยแปะสติกเกอร์
เบาะนั่งสีน้ำเงินไม่มีรอยปะชุนให้เห็นสักแห่ง ราวจับที่ทาด้วยสีขาวยังดูสะอาดอยู่
ไม้กระดานที่ปูเป็นทางเดินก็สะอาดเอี่ยมอย่างเกือบจะเป็นสีขาว ตรงแหน่วไม่มีบิด งอ หรือแตกเป็นรูให้มองเห็นพื้นถนนได้เลย
พื้นก็ยังสะอาดไม่มีขยะซุกไว้ตามซอกเลยซักชิ้น พัดลมที่หมุนอย่างสมหน้าที่ทุกตัวก็ไม่มีฝุ่นจับดำๆ เช่นกัน

นี่ตูฝันไปใช่มั้ย (ก๊าก)

ก็เลยนั่งรถเมล์ไปในวันที่ฝนปรอยเบาๆ ด้วยจิตใจอันเบิกบาน (ฮา)

วันนั้นไม่ค่อยมีคนขึ้นเท่าไหร่แฮะ...

มีชายหญิงคู่หนึ่งขึ้นรถมาพร้อมถุงหิ้วใส่ถ้วยชาเย็นสีส้ม
เขาวางมันลงกับพื้นรถ ฝ่ายหญิงเริ่มเอนหลับ ฝ่ายชายมองข้างทางสลับมองคนข้างตัว

ลุ้นอยู่ในใจว่าเขาจะลืมถ้วยชาเย็นสีส้มทิ้งไว้บนรถรึเปล่า เพราะเรารู้สึกว่ารถคันนี้สะอาดเอี่ยมเสียจนไม่อยากให้มีใครทำอะไรสกปรกเสียเลย

ปรากฏว่าเขาไม่ลืมหิ้วถุงถ้วยชาไปด้วย ดีจัง...

กำลังเพลิดเพลินเจริญใจอยู่กระเป๋ารถก็พยักหน้าและโบกให้ลง...

บ๊ะเฮ่ย ยังไม่สุดสายไม่ใช่เรอะเฮีย ตูไม่ได้จะลงตรงเน้เว้ย

ที่พิมพ์ไปไม่ได้พูด ประสบการณ์กับรถเมล์ไทยสอนไว้ว่า ห้ามเถียงกับกระเป๋ารถเมล์เรื่องเส้นทางวิ่งแม้เราจะเริ่มเห็นว่ามันออกนอกลู่นอกทาง

ก็เลยลงมาอย่างมึนๆ...

โอเค บางสิ่งมันก็เปลี่ยนกันไม่ได้น่ะนะขนส่งมวลชนกรุงเทพ....
(ฮาแล้วปาโต๊ะ!!)

จุดจบของเรื่องนี้คือการโบกแท็กซี่ค่ะ
เอวัง