ปลูกถั่วงอก

การปลูกถั่วงอกอยู่คู่วิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตมาตั้งแต่....ประถมเลยมั้ง
จำได้แต่ว่าได้เพาะถั่วงอกส่งครูทุกปีจนบรรลุถึงระดับชั้นบรรยากาศ "เบื่อว้อย" เลยทีเดียว
เพาะถั่วงอกง่ายมาก เมล็ดถั่วเขียวโรยบนทิชชู่ชื้นๆ พรมน้ำให้สะใจแล้วคอย
แดดไม่ต้อง ดินไม่ต้อง ถ้าเมล็ดไม่พิการ ยังไงก็งอก ดวงอับมาจากไหนก็ต้องเพาะขึ้น
ช่วงที่ยังเป็นเด็กน้อยน่ารัก (...มีช่วงเวลานั้นด้วย...) ก็ยังสนุกสนานดีอยู่กับความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ ถึงขนาดขนถาดปลูกที่ทำจากก้นขวดพลาสติกตัดครึ่งไปวางนอกบ้าน คอยมาดูทุกๆ เช้าเย็น ตื่นเต้นกับช่วงเวลาที่รากขาวๆ แทงออกจากเมล็ด กลายเป็นถั่วงอกน่ากิน แล้วตามมาด้วยใบเลี้ยงน้อยๆ สีเขียวที่ค่อยๆ งอกสูงขึ้น ลำต้นยืดและยาวขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเฉาฉุ่ยไปด้วยความหมดแรงข้าวต้มที่ตุนไว้ในเมล็ดนั่นแล
ซึ่งพอถึงจุดนี้เราก็เอามันไปส่งครูเรียบร้อยแล้วและหมดความสนใจกับ "การบ้าน" ไปประสาเด็กที่เจ๊าะแจ๊ะไปทุกเรื่องแต่ไม่จริงจังกับอะไรเลย (ฮา)

เพราะเป็นการบ้านที่ทำทุกๆ ปี พอต้องเพาะส่งครูอีกตอนม. สองในวิชาวิทยาศาสตร์ ก็เบื่อมันถึงขนาดพอเอาเมล็ดถั่วหนึ่งกำยัดไว้ในชั้นทิชชู่เสร็จก็โยนมันไปไว้ในตู้เสื้อผ้าแล้วไม่แลมันเลยสิบวัน กลายเป็นต้นถั่วผอมแห้งแรงน้อยเบียดกระจุกเป็นดงในก้นขวดราวกับเด็กหิวโหยแถวแอฟริกาตะวันออก
(เพื่อทำให้มันน่าเบื่อน้อยลงอีกนิดเลยทดลองเพาะเป็นคอนโด ปรากฏว่าเมล็ดที่ถูกทับไว้ชั้นล่างๆ งอกใบไม่ได้ ไอ้ที่งอกได้ก็ใบเหลืองสนิท จบข่าว)
พอเอาไปส่งครู (ซึ่งก็แค่ชำเลืองดูว่ามันงอกรึเปล่า โถ...) เสร็จเราก็เอามันกลับมาตั้งไว้เฉยๆ อีกพักนึง ก่อนที่จะบังเกิดความคิดอันแจ่มแมวที่ไม่เคยย่างกรายเข้ามาก่อนเลย

...ถ้าลงดินมันจะเป็นยังไงนะ...
ส่วนทำไมไม่เคยคิดได้มาก่อนนั้นยังเป็นปริศนาจนบัดนี้ เดาเอาเองว่าคงเพราะมัวแต่ยึดติดว่ามันต้องเป็นถั่วงอกต้นเล็กๆ เลยลืมไปว่าจริงๆ แล้วมันควรจะงอกเป็นต้นไม้ได้

ดังนั้นถั่วงอกขวดนั้นจึงถูกฝังกลบในดินตรงแปลงว่างๆ ข้างกำแพงบ้าน โดยมีข้าพเจ้าเองคอยรดน้ำให้เป็นระยะ
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่ในที่สุดสิ่งที่มีเพียงใบเลี้ยงสองใบก็เติบโตสูงใหญ่ขึ้น ลำต้นกลายเป็นก้านสีเขียวแข็งๆ แตกกิ่งแยกเป็นพุ่มสูงประมาณเมตรกว่า และมีใบสีเขียวเข้มมากมาย
และ...(รัวกลอง)...ออกดอกเล็กๆ สีขาวน่ารัก กลายเป็นฝักถั่วสีเขียวที่มีเมล็ดเรียงอยู่ข้างใน

ช่วงนั้นเลยมีกิจกรรมในยามว่างอย่างใหม่ คือสังเกตต้นถั่วและคอยเก็บเมล็ด (ฮา)
นับแล้วได้กลับมากี่เมล็ดก็จำไม่ได้แม่นยำนัก แต่ดูเหมือนจะเป็นหลักร้อย

ในที่สุดต้นถั่วก็เริ่มโทรมอย่างเห็นได้ชัด จึงต้องถอนทิ้งไป แม้ในวิชากพอ. จะสอนว่าให้ไถกลบลงดินก็ตาม...แต่จริงๆ แล้วเขาให้ไถกลบตั้งแต่ช่วงออกดอกไม่ใช่เหรอ (ฮา)
(ถึงบัดนี้เราก็ยังสงสัยอยู่ว่าโรงเรียนจะให้เราเรียนวิธีทำแปลงผักทำไมถ้าไม่เคยให้ลงมือทำ...)
การสังเกตการณ์ต้นถั่วของเราก็จบลงเพียงเท่านี้


ได้เห็นเมล็ดงอกจนโตเป็นต้นออกดอกออกผลได้เป็นเรื่องที่น่าประทับใจอย่างหนึ่งของชีวิตจริงๆ
ขอบคุณพ่อแม่ที่ซื้อบ้านพร้อมที่ดิน ทำให้ข้าพเจ้ามีโอกาสได้เล่นดินเล่นทรายไว้ ณ ที่นี้ (ฮา)