(โหมดฟิค)
ตัวเลขดิจิตัลสีแดงลอยละล่องในความมืด  บอกเวลาตีสาม
ฉันนอนลืมตาโพลง  สัมผัสได้ถึงความไม่สงบของร่างกาย
แผ่นอกสะท้อนขึ้นลงผิดจังหวะ
หัวใจเต้นถี่รัว  ทว่าฉันกลับรู้สึกถึงความยะเยือกที่แผ่ซ่านลึกถึงขั้วหัวใจ

ฉันมองไม่เห็น และไม่ได้หันไปมองให้เห็น
แต่ฉันรู้สึกได้ ว่าเขานั่งลงข้างหลังฉัน
แววตาที่สะท้อนในกระจก  กับเสียงซึ่งดังขึ้นในความสงัด
....นั่นล่ะ  ไม่มีใครอื่น
ความเย็นยะเยือกสะท้านข้างในบอกว่า ลึกๆ แล้วเขาน่าพรั่นพรึงมากเพียงใดสำหรับฉัน
แต่ความตื่นเต้นซึ่งสอดรับกับเสียงหัวใจเต้นถี่ก็บอกว่า  ฉันยินดีมากเพียงใดที่ได้พบเขา

ฉันถอนใจ  หลับตาลง  พยายามสงบความรู้สึกซึ่งปะทุขึ้นภายใน
....ความฝัน....ใช่.....มันเป็นความฝัน
แต่ไม่ใช่ "แค่" ความฝัน
หากมิใช่ในความคิดยามเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง
ก็คงมีแต่เพียงในความฝันเท่านั้นที่ฉันจะได้พบกับเขา
นี่จึงเป็นการพบกันที่ฉันรอคอยเสมอ