จับฉ่ายไปเรื่อย -- น้ำท่วม ซาลาเปา Sherry กาแฟ และท็อปชาร์ตของอิฉัน

สวัสดีค่ะ
วันนี้ขี้เกียจนึกหัวข้อหลัก  ขอเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ ละกัน
....มิน่าล่ะชื่อบล็อกถึงอ่านไม่รู้เรื่อง วะฮ่า

ตอนแรกเราคิดว่าคงไม่ต้องทำความสะอาดห้องบ่อยมาก  เพราะเราแทบไม่ได้ใช้ห้องเลยนอกจากช่วงกลางคืน
ปรากฏว่าไอ้ที่ทำห้องไม่น่าเหยียบที่สุดก็คือเส้นผมของอิฉันเอง....
เส้นผมสีน้ำตาลแต่โคนดำนี่แหละ  เพียบ

แต่วันนี้ห้องสะอาดเอี่ยมเป็นพิเศษ  ไม่ใช่ด้วยความรักสะอาดหรอกนะ
เรื่องมันเริ่มจาก....อ่างน้ำเริ่มตันแล้วแหะ
ที่จริงก็เห็นมาหลายวันแล้วว่าน้ำเริ่มระบายไม่ทันแล้วก็ล้นจากท่อ  ซื้อสารล้างท่อมาแล้วด้วย (...ร้านร้อยเยน...อุแหม่....ทำตัวยากจนจริงๆ ฉัน)  แต่ยังไม่ทันได้หาโอกาสล้างท่อเลย  เป็นเรื่องเอาวันนี้ซะก่อน
อาบน้ำเสร็จก็ดึงจุกอุดระบายน้ำออก....
พระเจ้าเก็นตะคะ...น้ำมันเอ่อออกมาจากใต้ซิงค์  แล้วก็ค่อยๆ เพิ่มระดับสูงขึ้น  สูงขึ้น  จนถึงธรณีประตูห้องน้ำ

....ฉิบหอยแล้วมั้ยล่ะ

ทำเป็นเย็นใจไปเถอะ  เปิดประตูห้องน้ำออกมาพบว่าทั้งห้องเจิ่งนองเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่ง
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ  มันจะซึมลงไปชั้นล่างมั้ยเนี่ย  รีบร่างผังแปลนตึกในใจอย่างรวดเร็ว
เอ่...ใต้ห้องฉันมันห้องครัวนี่หว่า....คงไม่มีใครขึ้นมาเคาะประตูด่าแน่นอน วะฮ่า
โล่งใจ (ตรงไหน?) ไปหนึ่งเรื่องแล้วก็รีบเดินฝ่าพื้นที่ชุ่มน้ำข้ามฝั่งไปเปิดแอร์...
เปิดทำไม? ....เอ่อ....จะเร่งอุณหภูมิเป็น 30 องศาอ่ะ  เผื่อห้องจะแห้งเร็วขึ้นงะ ^ ^;; (ดูคิดเข้า....เป็นตรรกะเหลือเกิน)
แล้วก็ค่อยๆ ใช้ผ้าผืนน้อยซับน้ำ ถูทุกบริเวณที่น้ำหลั่งไหลไปถึง
ผลคือพื้นสะอาดทุกซอกทุกมุมค่ะ  เพราะน้ำไหลเจิ่งทั่วทุกพื้นที่
...อยู่มาเกือบสามอาทิตย์ห้องสะอาดที่สุดวันนี้นี่เอง ฮา ^ ^
ผลพลอยได้คือ  เราเจอเหรียญสิบเยนใต้เตียงด้วย  ไม่รู้เจ้าของห้องรุ่นไหนทำตกไว้  แต่เป็นของเราละกันนะ ^ ^

สถานีรถไฟ JR ใกล้ๆ หอพักเรามีมอลล์เล็กๆ แบบเดินเล่นแก้เบื่อได้
พอเดินตามจมูกไปเรื่อยๆ  ก็จะเจอร้านมิสเตอร์โดนัท
มิสเตอร์โดนัทที่นี่  พอนเดอริงชิ้นใหญ่มาก~~~~ หารสามจุดห้าแล้วก็พอๆ กับของเมืองไทย
มีฟรอสต์แบบที่ยังไม่มีในไทยด้วย  แต่เรายังไม่ได้ชิมนะ  พักนี้มัวแต่สนุกกับป๊อกกี้กะ Qoo ^ ^
(สะสมกล่องป๊อกกี้กะขวด Qoo ไว้บนโต๊ะทำงาน...ซกมกมากฉัน)
ขนมญี่ปุ่นเด่นเรื่องแพ็คเกจจิ้งจริงๆ  มีเซ็ตนึงเป็นโดนัทชิ้นเล็กๆ จัดเป็นกระเช้าน่ารักน่าเอ็นดู  ราคาก็ไม่แพงนักถ้าเทียบกับราคาขนมอื่นๆ ทั่วไป
กำลังเดินชื่นชมโดนัทเค้าอยู่ (แต่ไม่ซื้อ ฮา) สายตาสะดุดกับโปสเตอร์รูปชามบะหมี่เกี๊ยวซาลาเปา
....มิสเตอร์โดนัทที่นี่ขายราเม็งกับซาลาเปาควบโดนัท....
ตอนเดินดูนี่เพิ่งสามทุ่มเองนะ  ยังไม่ทันดึกเลย  แล้วอิชั้นก็ไม่ได้เมาด้วย

  อาทิตย์นี้งานเราเดินช้าไปหน่อย  รอสั่ง primer ค่ะ
  โยเนะซังเจ้าเก่าพาเราไปแนะนำให้รู้จักมิยาชิตะซัง ป.โทปีหนึ่ง  ว่า "She's molecular biology specialist."  โดยมีสายตามิยาชิตะซังค้อนอายๆ ตามมา
  มิยาชิตะซังสะดุดตาเรามาตั้งแต่ตอนต้นๆ อาทิตย์ที่ถึงคิวเธอออกมาพรีเซนต์งานประจำอาทิตย์แล้ว
  อย่างแรกสุดคือชื่อเธอ ....

宮下志保　"มิยาชิตะ ชิโฮ"

  ...ชื่อแบบนี้ที่ผิดกันแค่หนึ่งอักษรคันจิมีรึจะพ้นสายตาแฟนโคนัน...วะฮ่า แล้วก็บ้าไปคนเดียวอีกพักใหญ่  เกือบหลงไปเรียกเค้าว่ามิยาโนะก็หลายรอบ
  แต่มิยาชิตะคนนี้ไม่เหมือนมิยาโนะคนโน้นหรอกนะ  ถึงจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางใกล้เคียงกัน  แต่มิยาชิตะซังดูจะขี้อายและเรียบร้อยกว่ามาก  เป็นผู้หญิงที่ยิ้มหวานแบบผู้หญิงแท้ๆ เชียวล่ะ  (แล้วมิยาโนะไม่ใช่รึ? แอร้ก)  ถ้าเธอไปพรีเซนต์งานที่เมืองไทยคงโดนอาจารย์หลายๆ ท่านสับไม่เหลือซากแหงแซะด้วยข้อหาก้มอ่านสคริปต์ตลอดแต่ต้นจนจบ  ทำให้เรานึกถึงอดีตอันสุดสั่นประสาทในวิชาสัมมนาขึ้นมาซะอย่างงั้นเชียว
  อีกอย่างที่สะดุดก็คือ  หัวข้อที่เธอพรีเซนต์เกี่ยวข้องกับหัวข้อโปรเจ็คท์เราอยู่นิดหน่อย  ทำให้เรารู้สึกสนใจที่จะคุยกับเธอ
  สบโอกาสอันดีเมื่อวาน  พยายามชวนคุย  แต่รู้สึกว่าจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จ  เพราะมิยาชิตะซังฟังอย่างเดียวแล้วพยักหน้าหงึกตลอด  ครั้นจะซักรายละเอียดงานของมิยาชิตะซังก็เห็นจะยาก  กำแพงภาษานี่มันช่างยากแก่การตะกายข้ามจริงๆ

  อารัมภบทยาวไกล....แค่จะเล่าว่าโยเนะซังวานให้มิยาชิตะซังช่วยสั่ง primer ให้เราแค่นั้นแหละ ^ ^;
  มิยาชิตะซังก็เลยสาธิตวิธีสั่ง primer ออนไลน์ด้วยเมาส์ชี้ประกอบภาษาอังกฤษแบบกระแท่นๆ  ยังความประทับใจให้อิฉันอย่างยิ่งว่าการสั่ง primer ซักตัวนี่มันง่ายขนาดนี้เลยรึ (ไม่รู้ง่ะ...อยู่เมืองไทยยังไม่เคยสั่งเอง ฮา)
  ความเจือกของอิฉันยังไม่หมดแค่นั้น  เพราะสายตาเจือกๆ ของอิฉันปาดไปปะทะอีเมล์แอดเดรสของมิยาชิตะซังในแบบฟอร์มสั่ง primer
เรา : ....４月１７日......誕生日ですね..... (17 เมษาเป็นวันเกิดสินะคะ)
มิยาชิตะซัง : .........O_o (ทำหน้าประมาณรู้ได้ไงน่ะ)
เรา : ....Hora, it's in your email.....
  โยเนะซังรีบอธิบายประกอบฉากว่ายายนี่มันแฟนโคนันน่ะ  มันจะเจือกรู้อะไรแบบนี้ก็ให้อภัยมันเถอะ ฮา

  ที่จริง  แล็ปที่เราอยู่นี่ก็มีแฟนโคนันเหมือนกันนะ
  เธอชื่อซารุวาตาริ  เป็นเด็กปีสี่ รุ่นเดียวกับเรา
  แต่เราไม่ค่อยได้เจอเธอเท่าไหร่เพราะทำงานอยู่คนละฝั่งคนละห้องกัน
  ยิ่งถ้าเป็นเย็นวันจันทร์อย่าหวังเลยว่าจะเจอ
  ....เผ่นกลับบ้านไปดูโคนันแว้ว~~~~
  (ที่ญี่ปุ่น  โคนันฉายทุกวันจันทร์ตอนทุ่มครึ่งค่ะ)
  จากคำบอกเล่าของฮะระดะซัง  ซารุวาตาริเธอจะ "ทนไม่ได้ถ้าอาทิตย์ไหนชีวิตชั้นขาดโคนันคุงไป"
  "So what will you do if you can't watch Conan?"
  ....เอิ่ม....แฟนโคนันเมืองไทยก็อาภัพกันอย่างงี้แหละ  เราไม่ค่อยได้ดูกันหรอก  เพราะงั้นเลยมีภูมิต้านทานการขาดโคนันสูง ฮา

  ปกติเราก็บริโภคกาแฟสูงอยู่แล้ว (ดังคำกล่าว "เรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยคาเฟอีน")  ยิ่งอยู่ที่นี่ยิ่งกินบ่อยใหญ่เลย
  กาแฟกระป๋องก็หาง่าย  มีตู้ให้กดทุกๆ หนึ่งร้อยก้าวโดยประมาณ
  อยู่แล็ปยิ่งหาง่ายใหญ่เลย  มีทั้งแบบ instant ทั้งแบบ drip  ครีม น้ำตาล มีครบ
  สตาร์บัคส์ที่นี่ในย่านดาวน์ทาวน์ก็สาขาเกลื่อนกล่นพอๆ กับในกรุงเทพ  แม้ราคากาแฟในสตาร์บัคส์ที่นี่เวลาหารกลับเป็นหน่วยเงินบาทจะยังบาดจิตบาดใจเหมือนเดิม  แต่พอเทียบเป็นเงินเยนด้วยกันแล้วก็ต้องเรียกว่าเป็นราคาตลาดๆ สำหรับกาแฟจากร้านกาแฟดีๆ มียี่ห้อทั่วไป
  ผู้เชี่ยวชาญบอกว่า ที่ญี่ปุ่นนี่  กาแฟที่แพงที่สุดไม่ใช่สตาร์บัคส์  แต่เป็น Tully's ซึ่งรสชาติอร่อยเหนือยิ่งกว่าสตาร์บัคส์เข้าไปอีก
  ...ไม่กล้าหารกลับเป็นหน่วยบาทเลยตรู....
  อาทิตย์ก่อนไปเดินเล่นดาวน์ทาวน์กับพี่ๆ นักเรียนไทยในต่างแดน  ก็แว่บเข้าสตาร์บัคส์กัน
  สั่งม็อคค่าไป  แคชเชียร์กดเป็นลาเต้  พอเราทำหน้างงๆ ว่าทำไมในใบเสร็จฉันมันเขียนว่าลาเต้  บาริสต้าสัญชาติ...ไม่ทราบแฮะ  แต่คงเป็นแถวๆ ยุโรป...เลยเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น  พอแจงไปเป็นภาษาอังกฤษว่าหนูอยากได้ม็อคค่าค่ะ  เค้าก็เปลี่ยนให้เสร็จสรรพทันทีทั้งทีชงลาเต้มาแล้วแก้วนึงนั่นแล  แอบประทับใจเล็กน้อย  ที่น้อยหน่อยเพราะกำลังเสียความมั่นใจในการสั่งกาแฟ....เหวย....ฉันออกเสียงได้ย่ำแย่ขนาดนั้นเชียวรึ

  ...แต่พักนี้เริ่มรู้สึกว่าถ้าขืนยังบริโภคกาแฟในเรทนี้อยู่  เลือดฉันจะได้เจือจางในกระแสคาเฟอีนแทนแน่  เลยพยายามกินอย่างอื่นแทนกาแฟซะมั่ง

  ในห้องแล็ปมีโกโก้อยู่ซองนึงยี่ห้อ Morinaga  อร่อยดีเหมือนกัน  แต่เหมือนจะไม่ค่อยมีใครกินเลย  รู้สึกเหมือนเรากินอยู่คนเดียว
  มีชาอยู่หลายชนิดเช่นกันค่ะ  ส่วนใหญ่ที่เห็นทุกคนจะชอบชากันมากกว่า
  เราสงสัยมาพักใหญ่แล้วว่าทำไมพอมีใครชงชาแล้วเราจะนึกถึงลาบน้ำตกซกเล็กขึ้นมาตะหงิดๆ  วันนี้พอเปิดกระป๋องชามาลองชงกินเองบ้างถึงเข้าใจ....
  มุหงิฉะ...ชาข้าว....
  เป็นชาที่ใส่ข้าวคั่วด้วย  เวลาชงแล้วจะหอมข้าวคั่วมาก  แล้วข้าวคั่วนี่มันก็ใส่ในลาบด้วยนี่เอง
  คิดเล่นๆ ว่าใครจะทำลาบในญี่ปุ่น  ซื้อไอ้นี่มาเทใส่ลงไปคนๆ คงพอไหว วะฮ่า

  สุดท้ายแล้วๆ....ช่วงนี้กำลังติดเพลงนี้อยู่ค่ะ

  「結晶」"Kesshou" ของ B'z

  ซิงเกิลใหม่เค้าออกอาทิตย์ที่แล้วนี่เอง  มีสองแทร็ก  คือเพลง 「衝動」Shoudou ซึ่งเป็น Opening theme ของโคนัน (...ไม่น่าถามสินะ ^ ^) กับเพลง Kesshou  ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครอะไรซักอย่างที่เราไม่ได้สนใจจะรู้จัก
  Shoudou เราเคยได้ยินมาก่อนแล้ว  เป็นเพลงจังหวะเร้าใจได้มาตรฐาน B'z  ที่ส่วนตัวแล้วเราคิดว่าเหมาะจะเป็นธีมของโคนันมากๆ  น่าเสียดายที่ทีมงานอนิเมโคนันขี้เกียจกันเกินรับได้ไปหน่อย  ธีมใหม่นี้เลยภาพประกอบไม่ชวนประทับใจเท่าไหร่
  แต่ Kesshou  ต้องบอกว่าเป็นเพลงที่ฟังครั้งแรกแล้วปิ๊งในบัดดล
  หลายๆ คนถามเราว่าเราฟังเพลงยังไงของเราไอ้ที่ไม่รู้ความหมายเนี่ย 
  เราฟัง "เสียง" มากกว่า "เนื้อเพลง"  ดังนั้นเพลงที่เราชอบ  ก็คือเพลงที่เราชอบเสียง  ชอบเมโลดี้  ชอบทำนอง  เรื่องเนื้อเพลงเป็นเรื่องรองลงไป  แต่ก็เป็นส่วนเสริมให้เราชอบเพลงนั้นๆ มากยิ่งขึ้น

  กระเสือกกระสนจิ้มดิกบวกความรู้ภาษาญี่ปุ่นแบบกระจ้อยร่อย  และแล้วเราก็ถอดเนื้อเพลง Kesshou  ออกมาจนได้ ^ ^
  Kesshou แปลว่า "ผลึก"
  เป็นเพลงของความรู้สึกกับความทรงจำมากมายสะสมรวมกัน  แล้วตกผลึกอยู่ภายในใจ
  ความรู้สึกที่ตกผลึกแบบนั้น  จะถ่ายทอดให้ใครคงเป็นเรื่องใหญ่และเรื่องยาก
  แต่ก็เป็นความรู้สึกที่พิเศษ  ทั้งผ่านเวลา  ผ่านสิ่งต่างๆ มากมายมาขนาดนี้แล้ว
  เป็นความรู้สึกที่มีค่า
  ....ว่ามั้ยเน่อ? ^ ^

  ...บ้าขนาดลงทุน rip จากแผ่นแล้วอัพมาแปะ วะฮ่า  ส่งเสริมการขายให้ลุงทัคกะลุงโคชิจริงๆ

ดวงตะวันทอแสงแดด ระยิบระยับ
ส่งเงาทอดยาวไปบนถนน
ฉันกระชับผ้าพันคอแน่นซ่อนใบหน้าไว้ข้างใน

ขอโทรหาเธอซักหน่อยได้มั้ย
แค่อยากจะบอกเธอว่าหนาวจังเลยนะ
เรื่องของวันนั้นที่หิมะตก
มีแต่ฉันที่นึกถึงมันเท่านั้นเองหรือ

ความทรงจำมากมายนับไม่ถ้วนนั้น  ผูกรวมกันอยู่ที่ก้นบึ้งของหัวใจ
นั่นล่ะ คือผลึกชิ้นใหม่   ดอกไม้นั้นแย้มบานก่อนใครจะรู้สินะ

ไฟส่องถนนกะพริบ ติดๆ ดับๆ
เรียงรายล้อมรอบเป็นขอบฟ้า
ราวกับจะบอกว่าไม่ได้เศร้าสร้อยอะไรทั้งนั้น

ขอกุมมือเธอไว้ซักหน่อยได้มั้ย
แค่อยากจะรู้ว่าความนุ่มนวลเป็นยังไง
กลิ่นของสายลมโชยบนหาดทรายนั้น
เธอไม่นึกหลงรักมันบ้างเลยหรือ

ภาพทิวทัศน์ที่ฉันมิอาจลืมเลือนนั้น  ซ้อนเรียงเป็นชั้นสงบเงียบต่อกันไป
นั่นล่ะ คือผลึกชิ้นใหม่   ดอกไม้นั้นแย้มบานก่อนใครจะรู้สินะ

ความลับอันสดใสสวยงามนั้น  ความลับที่เรารู้กันเพียงแค่สองคน
ฉันขังมันไว้ลึกใต้แผ่นน้ำแข็ง จนนับร้อยนับล้านปี

คำพูดที่เอ่ยมาโต้งๆ ขนาดนั้น  ร้อยเรียงติดต่อกันอย่างไม่นึกสงสัย
นั่นล่ะ คือผลึกชิ้นใหม่   ดอกไม้นั้นแย้มบานก่อนใครจะรู้สินะ
ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นควันขาว  เห็นเป็นรูปร่างแจ่มชัดเจน
แล้วฉันก็เผลอหลุดปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ  ว่าจะได้พบเธอใหม่อีกครั้ง

Letter Corner อีกแล้ว

Bornforlove :-
  โลกกลม โลกเล็ก....ใช่แล้วค่า~~~

โนะ :-
  ปัญหาคืองบโนะจะเหลือรึเปล่าเท่านั้นแหละ วะฮ่า ^ ^

คูลจัง :-
  ขอบคุณจ้า ^ ^
  เล่าเฉพาะตอนเล่นๆ กัน  แต่เวลาทำงานก็จริงจังนะ  เดินไม่ระวังอาจจะมีใครกระแทกประตูใส่หน้าโครม ^ ^;;

หมีขาว :-
  รีเทิร์นออฟหมีขาวขั้วโลก...^ ^
  อุแน่ะ...หมีขาวคิดไปถึงไหนแล้ว  เราคิดถึงแต่ปัจจุบันนะ  แค่เรื่องเรียน  เรื่องเรียน แล้วก็เรื่องดูแลสัตว์เลี้ยง เอิ๊ก
  คิดถึงหมีขาวเช่นกัลลล

แกน่ะแหละมิว :-
  ลืมมอนบุโชไปแล้ว  เกรดไม่ถึงว่ะ  ชีวิตฉัน...
  แกให้รูปช็อกโกแลตฉัน  ฉันก็ให้ห่อช็อกโกแลตแกละกัน  แกกิน ฉันกิน  การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมมะ หุๆๆ

เปิ้ล :-
  ใครอย่าเรียกเราซื้อของฝากแพงๆ นะ  เพราะเราจะซื้อป๊อกกี้ลดราคาไปฝาก ฮ่า ^ ^
  ทุกวันนี้นั่งเพ่งใบปลิวโฆษณาอยู่...เมื่อไหร่ร้านแถวหอจะลดราคาป๊อกกี้~~~ <<ถูกจะแย่แล้วยังจะเอาลดอีก?
  เปิ้ลอย่าคิดไกลสิ  เรียกว่าของต้อนรับตามธรรมเนียม แฮ่

ลุงที่รัก :-
  ...อย่าเพ่อหมดตัวตอนนี้เน่อ  เดือนมีนามีดีวีดีอีกรายการนิ ^ ^

ตุ่น~~ :-
  ...เฮ่ย...นั่นเรียบร้อยสุดในรอบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วนะ...คือตอนที่ยังไม่ถูกมนุษย์ inhabit วะฮ่า
  ลป.  มุขถ่อยนรกมากตุ่น ^ ^

เจ๊ปราย :-
  แต๊งจ้า  ได้กินเค้กญี่ปุ่นแล้วล่ะที่รัก...เค้กวันเกิดอิฉันเอง ฮี่~~~~ ^ ^/
  มีคนถ่ายรูปไว้แล้ว (ชิเงะซัง....อ่า...กล้องเรามีนะวันนั้น  เจือกแบตหมด  ไร้ประโยชน์จริง)  ขอรูปเค้าได้แล้วจะลงล่ะ
  มีคนเกิดวันเดียวกะเราด้วยน้าที่นี่  เบ็ดเสร็จแล้วฟาดเค้กไปสามก้อน วะฮ่า
  อาทิตย์ก่อนมันประมาณสิบองศาอ่ะ  กำลังดีและคิดว่าคงไม่ต่างจากยอดดอยมาก  แต่ตอนนี้มันเริ่มแกว่งลงแล้วแหะ  ติดลบแว้วจ๊อดดดดด

พี่หลา :-
  นั่นสิ  เจอครั้งแรกทึ่งอย่างรุนแรง  พอยิ่งรู้ความเป็นไปของแล็ปข้างๆ (...ย้ำว่าแล็ปข้างๆ...ปัดพ้นตัวจริงๆ ^ ^) ยิ่งเข้าใจว่ารีพอร์ตงานวิจัยสวยหรูอาจมีอะไรเลวๆ หมกเม็ดอยู่ได้เช่นกัน  แต่มันก็คงขึ้นอยู่กับตัวบุคคลล่ะค่ะว่าชุ่ยมากชุ่ยน้อยขนาดไหน  คนชุ่ยๆ มันก็มีได้ทุกที่เน้อ

กิ้งก่า :-
  หะแรกกะแกล้งลุงโดยเฉพาะนะเนี่ย  ขออภัยที่หมกข้อเท็จจริงว่าอ่านไทยได้ไว้นาน แฮ่ ^ ^
  มันก็มีเรื่องไม่สนุกเหมือนกันแหละ  แต่ไม่รู้จะเล่าเรื่องไม่สนุกทำไม  เราเล่าเรื่องสนุกดีกว่า  เรื่องไม่สนุกเราก็ไม่ได้เก็บมาปวดหัวอะไรมากมายนักด้วยนี่นา ^ ^
  ว่าไปแล้วก็ขึ้นกับมุมมอง  ตะแคงหัวมองก็ได้มุมนึง  ตีลังกาก็ได้อีกมุม  เดินวนไปอีกทางแล้วมองก็ได้อีกมุม
  เอ่อ...ตอนหน้านายเอย์สึเกะออกโรง  จะพยายามกลับหอให้ได้ก่อนทุ่มครึ่ง >_<

และทุกท่านที่ผ่านมาอ่าน :-
  ขอบคุณมากค่า  วันนี้เป็นเรื่องไม่มีประเด็นชวนคิดเท่าไหร่  แต่ก็นั่นแหละ...ไม่มีอะไรไร้สาระหรอกเนาะ ^ ^ 
  ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของทุกๆ คนค่ะ

Cherie
4 ก.พ. 2549 เวลา 04:23 น.