เผาตัวเองกับเฉลยควิซขำๆ
ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วก็เฉลยควิซเผาตัวเองลีก่า เอิ๊ก
สมัยมัธยมเคยไว้ผมยาวถึงกลางหลัง...
- เพราะได้แรงบันดาลใจจากที่รักเค้าเองล่ะฮ่า- 41%
- เพราะหนูเป็นเด็กดีไม่แหกกฎระเบียบโรงเรียนไงก๊ะ- 5%
- เพราะตรูจะประชดโว้ย ไม่ให้ซอยใช่มะไอ้บร้า~~!!- 9%
- เพราะขี้เกียจตัดว่ะ เปลืองตังค์ ตัดทามมายว้า- 45%
ถึงจะมีคนเลือกข้อนี้สูงติดอันดับแต่ข้อ 1 ไม่เกี่ยวเลยครับพี่น้อง ตุ๊งแฉ่~~ ข้อสองมีส่วนถูกเล็กน้อย หน้าแบบนี้หนูเป็นเด็กดีน้า โรงเรียนห้ามซอยห้ามดัดห้ามทำสี ห้ามใช้โดนัทสีแสบตาคนแก่ หนูก็ไม่ทำซักอย่างค่ะ ข้อสามจะผุดขึ้นมาบ้างในบางอารมณ์....แต่ประชดแบบนี้ใครมันจะไปตรัสรู้ฟระ จะให้สาแก่ใจก็ต้องแปะใบปลิวประท้วงหน้าห้องพักครูทุกตึกสิคะ ข้อสี่จึงถูกที่สุดด้วยเหตุผลซ้อนเร้นลึกๆ ว่า อีนี่มันเฉิ่มและขาดความรักสวยรักงามเยี่ยงสาวมัธยมทั่วไปนั่นเอง เอวัง
....มิน่าล่ะพอพ้นรั้วโรงเรียน หัวอีนี่ถึงไม่เคยเป็นสีดำเลย มันเก็บกดจัดนี่เอง ฮา
- ดร. สลัมป์ & อาราเล่ (อะโห...บ่งบอกอายุ)- 9%
- พ่อมดน้อยทัลลูต (ไอ้นี่ก็พอๆ กะข้อข้างบน)- 18%
- เซเลอร์มูน (หน้าไม่ให้ใช่มะ เอิ๊ก)- 23%
- โคนัน (เชื่อหรือไม่...)- 50%
ในบรรดาตัวเลือกทั้งหมดนั่น เรื่องแรกที่เราอ่านติดก่อนใครเลยคือทัลลูต แต่เนื่องจากอาศัยของญาติอ่านดังนั้นจึงไม่เคยซื้อเอง เซลเลอร์มูน (...ทำไมคนเลือกข้อนี้เยอะ?) รุ่งเรืองในยุคที่เรายังละอ่อนก็จริง แต่ด้วยความละอ่อนทำให้เราไม่รู้ว่ามันมีเป็นหนังสือการ์ตูนด้วยเว้ยเฮ้ยจนปาเข้าไปอีกสามชาติต่อมา ว่าแต่ไหงคนเลือกโคนันเยอะจังหว่า ข้อที่ถูกสุดคือดร. สลัมป์เล่ม 6 จ้า ลั้นลันลา ครั้งกระโน้นดิฉันมั่นใจว่าอ่านเรื่องนี้ซ้ำมากพอจะแข่งแฟนพันธุ์แท้ได้สบายๆ
ของหวานอันดับหนึ่งคือไอติม...- รัมเรซิ่น- 32%
- เชอร์เบทส้ม- 23%
- กะทิ ใส่เครื่องด้วยน้า- 0%
- ขึ้นชื่อว่าไอติมเราก็กิน~~- 45%
เลือกรัมเรซิ่นกันเยอะเพราะเห็นเรากินแต่รสนี้ทุกรอบงานมีทแหงๆ ตอบแบบล้มโต๊ะว่าเราชอบไอติมทุกรูปแบบค่ะ แต่จะกินรสไหนก็ขึ้นกับความสุนทรีย์ ณ วินาทีนั้นเป็นสำคัญ ทายนิสัยจากไอติมที่ชอบกินจึงมักใช้กับอิฉันไม่ได้ฉะนี้แล
วิชาเกรดชอกช้ำสุดในชีวิตมหาลัย...- Genetics & Development (เซลล์ไหนมันจะไปงอกเป็นระยางค์ตัวอ่อนก็ช่างเหอะ)- 18%
- Invertebrate Zoology (หนอนใต้ทะเลลึกมันไม่ใช่ญาติฉานนน)- 18%
- Calculus (ม่ายยย เราเกลียดการคิดเลขขขข ไปให้ไกลๆ ตีนเรยยย)- 55%
- Intro. to Humanities (..มนุษย์เกิดมาเพื่ออะไรคะนักศึกษา)- 9%
วะฮ่า ถึงเราจะครวญครางว่าเกลียดการคิดเลขขนาดไหนแต่แคลคูลัสก็ส่งแค่ C มาประดับใบเกรดของอิฉัน เท่ากับวิชา Gen. & Dev. ที่อิฉันร้องว่าเกลียดสุดชีพพอๆ กัน วิชาที่เกรดนรกที่สุดคือข้อ 2 สัตว์ไร้กระดูกสันหลังครับท่านผู้ชม คณาจารย์มอบใบรับรองความห่วยแตกของอิฉันด้วยเกรด D+ ในวิชานี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนข้อสุดท้ายใส่มาหลอกลวงผู้อ่านโดยเฉพาะค่ะ อิฉันได้ A แบบลึกลับซ่อนเร้นมากว่ามันมาได้เยี่ยงไร....ว่าแต่อีนี่มันจบชีวะมาได้ยังไงหว่า?
กีฬาที่ซ้อมกับเพื่อนชมรมประจำ..- ครอสเวิร์ด- 9%
- โกะ- 55%
- ไพ่นกกระจอก- 0%
- สลาฟ (...เฮ่ย...ไอ้สองข้อหลังนี่มันอะไรฟระ)- 36%
ชมรมที่เราอยู่มีชื่อว่า "ชมรมหมากกระดาน" ค่ะ แรกเริ่มเดิมทีเราเล่นโกะ มีแข่งบ้างช่วงม.ต้นในฐานะที่เป็น 1 ใน 2 ผู้หญิงที่เล่นโกะเป็นจากทั้งโรงเรียนกว่าพันหัว (เรื่องจริงเมื่อกว่า 6-7 ปีที่แล้วก่อนยุคฮิคารุบูม) จากนั้นก็ผันตัวมาเล่นครอสเวิร์ดเพื่อเข้าแข่งกีฬาสาธิตสามัคคีโดยเฉพาะ ถึงจะได้ชื่อว่าไปแข่งกีฬาแต่ไอ้เราก็แข่งแบบขำๆ จะไปสู้มนุษย์ที่เค้าเล่นจริงๆ จังๆ ซ้อมกันมาเป็นปีๆ ได้ยังไง (เล่นครอสเวิร์ดไม่ต้องใช้ภูมิปัญญาอังกฤษมากหรอกค่ะ แค่เก่งเรื่องเดาศัพท์กับท่องศัพท์ 2-3-4 ตัวได้ก็ฉลุยแล้ว) ดังนั้นแล้วถึงจะได้ชื่อว่าแข่งก็ซ้อมกันแบบขำๆ นั่นแหละ กิจกรรมที่เล่นกับชาวชมรมบ่อยที่สุดจึงกลายเป็นไพ่นกกระจอกที่ทั่นประธานชมรมเป็นตัวการนำมาเผยแพร่นั่นเอง ไม่มีคนเลือกข้อนี้เลยรึ สนุกมากเลยนาขอบอก ขนาดว่าตั้งวงกันแต่เช้าแทบทุกวันแล้วไม่ยอมเลิกจนกว่าออดเข้าแถวรอบสองจะดังเลยนั่นแล ^ ^ ส่วนสลาฟ เหตุที่ไม่ค่อยเล่นก็เพราะตอนนั้นเค้ามีวงไพ่ขาประจำในห้องอยู่เป็นชายถึกล้วน ไม่กล้าแจมค่ะ เอิ๊ก
สัตว์ที่ดิฉันไม่เคยจับมีดผ่าคือ...- แมลงสาบ- 23%
- กุ้งกุลาดำ- 14%
- ไก่- 59%
- กบ- 5%
คำถามนี้เกิดมาเพื่อหลอกลวงโดยเฉพาะ ในวิชา Invertebrate Zoology ได้ผ่ากบ วิชา Animal Physiology ได้ผ่ากุ้ง วิชากีฏวิทยาจะได้ผ่าแมลงสาบ ส่วนไก่นั้นไม่มีผ่าในวิชาไหนทั้งนั้นนอกจากวิชาการครัวจีน ผ่าไก่ต้มไหว้ตรุษจีนค่ะ วะฮ่า เนื่องจากเราไม่ได้ลงเรียนวิชากีฏวิทยา ข้อที่ถูกจึงเป็นข้อ 1 เจ้าค่า แก๊งๆๆ
สถานที่พบที่รักฉันครั้งแรก...- ในห้องเรียนวิชาสังคม- 32%
- บนเบาะรถ- 27%
- แผงการ์ตูนหลังโรงเรียน- 41%
- หน้าจอ- 0%
เราอ่านโคนันครั้งแรกสุดเลยก็คือเล่ม 12 ซึ่งมีช็อตที่รักเราออกมาเป็นวิญญาณแค่ 2 ช็อตเท่านั้น....แต่ก็หยวนๆ ล่ะ ถือว่าเจอกันครั้งแรกได้ ^ ^ เหตุจูงใจที่ทำให้ได้อ่านก็คือมีคนวางโคนันเล่ม 12 กับเล่ม 5 ทิ้งไว้บนเบาะรถตู้ ไอ้เราก็ว่างเลยหยิบมาพลิกดู นับจากวินาทีนั้นชีวิตฉันก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เตร๊ง~~~
หลังจากนั้นแล้วเราก็ได้อาศัยแผงการ์ตูนหลังโรงเรียนเป็นสถานที่รับตัวโคนันคุงตลอดจนจบการศึกษา เอ้อ....แต่ในห้องเรียนอิฉันไม่เคยแอบอ่านการ์ตูนนะคะ บอกแล้วว่าเด็กดี เอิ๊ก ^ ^
- จิน- 0%
- ว้อดก้า- 0%
- เชอร์รี่- 0%
- เท็กซ์ Biology หนา 800 หน้าของ Cambell- 100%
เป็นข้อที่คำตอบเอกฉันท์มาก ^ ^ ไอ้เรื่องอ่าน text แล้วหลับนี่เป็นเรื่องธรรมดาของเรา แต่ความหนามันเป็นอุปสรรคแก่การนำขึ้นไปอ่านบนเตียงค่ะ เราจะไม่ค่อยเอา text ขึ้นไปนอนอ่านบนเตียง โดยเฉพาะ Campbell เวอร์ชั่นที่หน้า 800 กว่าหน้านี่ จะยืมกลับบ้านยังขี้เกียจเล้ย หนักเหลือเกิน เล่มนี้ไปฟุบคาโต๊ะที่ห้องสมุดอย่างเดียวค่ะ ของที่ทำดิฉันฟุบคาเตียงเหมือดมาแล้วก็คือชูไฮพีชใส่ว้อดก้า ช่วงนั้นภูมิต้านทานแอลกอฮอล์ยังต่ำอยู่ กินนิดเดียวก็คว่ำแล้ว ปัจจุบันก็ยังต่ำอยู่เหมือนเดิม แต่อย่างน้อยเราก็รู้เทคนิคฮาวทูกินเหล้าแล้วเหลือสติกลับบ้านได้แบบไม่ตายกลางทาง
ไอเท็มโคนันชิ้นแรกที่คว้ามาได้...- กล่องดินสอ- 27%
- Trading Card- 23%
- เข็มกลัด- 14%
- ปฏิทิน- 36%
ชิ้นแรกสุดก็คือกล่องดินสอที่เป็นไอเท็มเฉพาะจากงาน Winter Shogakukan 2002 ค่ะ ได้มาจาก eBay ในราคาที่เพื่อนโต๊ะข้างๆ ถามแล้วทำหน้าเหวอว่าอีนี่บ้ารึเปล่าฟระ เป็นของชิ้นที่เต็มไปด้วยความหลังและความประทับใจ ทั้งความยากลำบากกว่าจะได้มา ประสบการณ์ในการทำ bid ครั้งแรกในชีวิต ความตื่นเต้นขณะแกะห่อพัสดุ แถมยังเป็นกล่องดินสอที่เราถือเข้าห้องสอบเอ็นท์ซะด้วยน้า เดี๋ยวนี้ก็ยังใช้อยู่ค่ะ ถึงมันจะถลอกปอกเปิกเยินสนิทไปตามกาลเวลา แต่เราถือคติว่า ของใช้ถ้าไม่ใช้ก็ไม่มีความหมาย ถ้าได้มาแล้วเก็บไว้สวยๆ ในตู้เราก็ไม่มีความทรงจำผูกผันร่วมกับมันสิ (...ว่าไปนั่น....) ส่วนไอเท็มในตัวเลือกข้ออื่นๆ ก็เป็นของที่ได้มาในช่วงแรกๆ ไล่เลี่ยตามกันมาทั้งนั้น
ชิ้นที่ประทับใจรองลงมาก็คงจะเป็นปฏิทินที่คนตอบเยอะติดอันดับ สาเหตุก็เพราะไปเจอแบบบังเอิญมากในร้านโตเกียวโด แขวนรออยู่หน้าร้านในวันที่เราสุดจะบังเอิญยอมไปเดินห้างกับเพื่อนซะด้วย ความไม่คาดหวังว่าจะหาได้ในเมืองไทย ณ ตอนนั้นทำให้ปลื้มเป็นทวีคูณอย่างมิอาจบรรยายได้ บันไซโตเกียวโด ^ ^
- ตั้งหน้าตั้งตาอธิบายให้คนที่เพิ่งรู้จักกันได้ 3 นาทีว่าโคนันยังไม่จบ- 18%
- ฝันเป็นเรื่องเป็นราวว่ายินเอาปากกระบอกปืนจ่อยิงเข้าลำตัวตายคาที่- 18%
- แนะนำตัวต่อหน้า 42 นักเรียนและ 1 อาจารย์ว่าดิฉันเป็นแฟนโคนันค่ะ- 18%
- แถออกไปนั่งรอยืนรอโคนันมาส่งที่ร้านในวันที่เล่มใหม่ออกตั้งแต่เช้าตรู่- 45%
ฟังดูเป็นเรื่องปัญญาอ่อนพอๆ กันทั้งสี่ข้อ แต่มหาชนเลือกได้แม่นแล้ว ถึงจะบ้าโคนันขนาดไหนเราก็ยังไม่เคยถึงขนาดไปกางเต็นท์รอเล่มใหม่ออกหน้าร้านการ์ตูนเลยหนา จริงๆ ก็เป็นเพราะเรารู้ว่าการ์ตูนแถวบ้านชอบมาส่งเอาตอนบ่ายๆ นั่นเอง ไปตอนเช้าก็ยังไม่เจออยู่ดี วะฮ่า
จะว่าไปแล้ว ข้อ 1 ก็เป็นกิจกรรมหลักของเราเพราะเพื่อนๆ ชอบถามบ่อย แต่กับเคสของคนที่เพิ่งรู้จักหมาดๆ มีอยู่คนนึง เป็นเพื่อนของคนรู้จักอีกที แล้วทักอีท่าไหนไม่รู้มาสะดุดเข้าว่าอ่านโคนันเหมือนกัน เค้าก็เลยพูดว่า....เนี่ย....เดี๋ยวโคนันจะจบแบบนี้ๆ ใช่มั้ย เห็นในฟอร์เวิร์ดเมล์เขียนมา อิฉันก็อุทานในใจว่าเอาอีกแล้ว ไอ้เจ้าฟอร์เวิร์ดเวรนี่อีกละ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาอธิบายถึงความแตหลอของมันจนสิ้น พร้อมฟันธงว่าโคนันยังไม่จบหรอก ต่อให้ห้าสิบเล่มเลยเอ้า จากนั้นมากว่า 3 ปีแล้วมันก็ยังไม่จบจริงๆ ฮา
ข้อ 2 เป็นเรื่องจริงไม่อิงนิยายที่ทำดิฉันตื่นขึ้นมาแบบงงๆ ว่าฝันเข้าไปได้เยี่ยงไร เป็นเรื่องเป็นราวยังกะละครมาก แต่ก็อดไม่ได้จะอมยิ้มว่าก็ยังอุตส่าห์เป็นบทตายในอ้อมกอดแบบตาประสานตา เทือกว่าถ้านี่เป็นหนังก็จะต้องสโลว์และซูมช็อตนี้เลยล่ะ เป็นฝันเกี่ยวกับโคนันที่ติดตราตรึงใจที่สุด....คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมนะว่าทำไม เอิ๊ก ^ ^ เราไม่ได้ดูละครหลังข่าวหรือเอาโคนันสอดไว้ใต้หมอนก่อนนอนหน่า
ข้อ 3 ก็เป็นเรื่องจริงอีกนั่นแหละ ที่มาที่ไปคืออ. ในชั่วโมงแนะแนวบอกให้ทุกคนออกมาแนะนำตัว ชื่อ ชื่อเล่น แล้วก็ "อยากให้ชั้นจำเธอว่าเป็นใครล่ะ" โดยความสัตย์จริงแล้วไม่อยากให้จำได้เลยค่ะ (ไม่ชอบหน้าจารย์...เอ้ย....) แต่สปิริทอันสูงส่งจนไร้สติของอิฉันก็ทำให้สิ่งที่อิฉันส่งเสียงออกไมค์ตามหลังชื่ออิฉันไปก็คือ "เป็นแฟนโคนันนะคะ" จะมีใครจำได้มั้ยน้อ
- เพราะ xxx เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบที่มืด ซอกหลืบ ยากแก่การสังเกตเห็น- 18%
- เพื่อให้ xxx ใกล้ชิดกับเราตลอดเวลา สะดวกแก่การดูแล- 23%
- เพราะการเลี้ยงไว้ในสภาพกักขังในที่แคบและมืดจะทำให้เชื่องขึ้น- 32%
- เพราะถ้าพ่อแม่มาพบเข้าเราจะถูกดุและสั่งให้เอาไปปล่อยที่ทุ่งรังสิต- 27%
ข้อนี้กะแจกแต้มมาก ^ ^ เทคนิคการเลี้ยงสิ่งมีชีวิตใต้เตียงคือการบั่นทอนกำลังใจที่จะขัดขืนนะจ๊ะ นอกจากการให้อาหารแบบอดอยากแต่พองาม การหมั่นไปเล่นด้วย (โดยเฉพาะกิจกรรมที่เน้นความเป็นเจ้าของและมีอำนาจเหนือกว่าของผู้เลี้ยง) เป็นประจำแล้ว การเลี้ยงไว้ในที่มืดและแคบก็เป็นเทคนิคที่ใช้กันมาแต่โบราณ (ศึกษาได้จากคุกใต้ดินและห้องทรมานทุกชนิด) ดังนั้นใครตอบข้อ 3 ถือว่าเข้าใจแก่นของการเลี้ยงสิ่งมีชีวิตใต้เตียงดี ได้แต้มสูงสุดในข้อนี้จ้า
ข้ออื่นๆ ถือว่าไม่ผิดเช่นกันดังนั้นจะได้คะแนนลดหลั่นลงมา....แต่ข้อสี่เนี่ยนะ.....ถ้าพ่อแม่มาพบเข้าไม่น่าจะโดนแค่ถูกดุเลยหนอ เอิ๊กๆๆ เรามาเลี้ยงสัตว์เลี้ยงใต้เตียงกันเต๊อะ ^ ^
ก็อย่างที่บอกว่าถามแบบขำๆ ล่ะจ้า คำตอบมันก็เลยขำๆ ฉะนี้แล ^ ^
ตอนที่เราทำเทสต์ของทุกๆ คนก็สนุกมากเลยนะ คนที่เรารู้จักดีก็ได้แต้มเยอะหน่อย คนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องในเบื้องลึกนักก็จะตอบไม่ค่อยได้ เพราะงั้นคนที่ทำควิซนี่ไว้เราก็อยากให้เฉลยมั่งจัง เราจะได้รู้จักทุกคนดีขึ้นไงเน่อ ^ ^
Cherie
25 พ.ค. 2549 เวลา 00:46 น.
แคมเบลล์-โดนบังคับให้อ่านเหมือนกันว่ะ อ.งะ หนูมีแต่McGrawHill^ ^ ไถไปเรื่อย~
ไพ่นกกระจอก-รู้ว่าชอบเล่น แต่นึกว่าเอาจริง เลยอุตส่าห์ตอบโกะให้นะเนี่ย55+
ปล. ไปโซไซกันน้าๆๆๆ อยากกินช็อทเค้กง่า
ไอ้ข้อผ่า ก็นึกอยู่เหมือนกันว่าผ่าไก่กินนี่นับเปล่า เอิ้ก~
อึ้งกับหนูน้อยอาราเล่จริง ๆ 555+ ว่าแต่ป้าไม่ซื้อดดราเอมอนอ่านเป็นเรื่องแรก ๆเรอะ !!?
อุๆ ป้ากินเหล้า~~( นึกภาพป้ากรึ่ม ๆไม่ออก )
เดี๋ยวไว้เฉลยบ้าง~ ^ ^
ส่วนข้ออื่นที่ผิด ตกหลุมกับดักป้าอย่างจัง โดยเฉพาะข้อไก่ กะ text 800 หน้า หุหุ
ตัวเลือกน่ารัก น่าเลือกทุกข้อเลย
^ ^
เฉลยแล้ว แหม๊ !!
ชอบข้อแถมจริงเลยอ่ะป้า แอบแฝงความรู้ ^ ^;;;
แต่ละข้อ ซู้ด~ยอดทั้งน้าน ไม่นึกว่าป้าจะกินเหล้าด้วยแฮะ แหะๆ
กว่าจะรู้ว่าเซเลอร์มูนมีเป็นหนังสือการ์ตูนนี่ก็นานเหมือนกันแฮะ หลบเก่งจริง
ก็ยังคงไม่เข้าใจกับข้อแถมอยู่ดี ตัวอะไรง่ะ
สนุกมากเลยค่ะป้า ชอบ~~~~
ส่วนเรื่องผ่าแมลงสาบ....นี่สงสัยโนะตอบผิดแหงๆ -- --"..... นึกว่าป้าจะได้ผ่าแมลงสาบตอนเรียนไบโอ เหอะๆ........ (ใครจะไปตรัสรู้วะ ว่าอวัยวะภายในแมลงสาบตรงไหนเรียกอะไร ชั้นเห็นมันก็เหลืองๆ คือๆ กันหมดน่ะแหละ!!!) .........เครียดเลยครับพี่น้อง~~~~ T_T ตอนเรียนต้องมานั่งส่องอวัยวะภายในแมลงสาบ...ว่าส่วนไหนเรียกอะไรอยู่ตรงไหน.....เผื่อมันออกสอบ..... ช้านเกลียดแมลงสาบบบบ~~~~!!!! TT_TT (รู้สึกมันออกสอบข้อนึงมั้ง เหอะๆๆ....)
แล้วก็ชอบข้อสุดท้ายของป้าสุดๆ ง่ะ เหอๆๆ ^ ^ เรื่องสัตว์เลี้ยงใต้เตียงเนี่ย ตอบถูกรึผิดไม่รู้แฮะ จำไม่ได้ แต่จำได้ว่าป้าเคยพูดให้ฟัง เรื่องให้อดยากเล็กน้อย พอไม่ให้ตาย แต่ไม่ให้มีแรงคิดหนี (ฮ่า) ฟังแล้ว...นะ...ป้าช่าง.... เหอๆๆ ^ ^ มิน่าล่ะสัตว์เลี้ยงใต้เตียงป้าถึงไม่เคยหนีรอดไปไหนพ้นเลย วะฮ่าๆๆ~~~ ^ ^ (นี่เป็นสาเหตุที่ไม่ค่อยมีบทใช่ป้ะ?? ^ ^ 555)