ที่ระลึกเนื่องในวาระที่โคนัน #46 ออก

อย่างที่หัวข้อว่านั่นแหละค่ะ
ไม่มีเนื้อหาสาระอันใดเลย นอกจาก
"ที่ระลึกเนื่องในวาระที่โคนันเล่ม 46 ออก"
ความสุขของอิฉันในช่วงโคนันออก คือนั่งมองทั้งเมืองเต็มไปด้วยคนอ่านโคนันค่ะ อะหุๆๆ

  ก็เลยจะพาไปชมเมืองคุราโยชิที่มีพูดถึงอยู่เล็กน้อยในโคนันเล่ม 46 นี่ค่ะ

  จริงๆ แล้วเราไม่ได้ตั้งใจไปเที่ยวเมืองนั้นเลย ตั้งใจจะไปเยือนแค่บ้านเกิดอ.โกโชเฉยๆ แต่เนื่องจากหารถกลับในวันนั้นไม่ได้ เลยต้องค้างที่คุราโยชิแล้วก็เดินเที่ยวเรื่อยเปื่อยไปซะหนึ่งวัน
จริงๆ ก็ไม่ใช่เมืองที่มีอะไรในระดับต้องแวะ ดังนั้นก็คงไม่มีอยู่ในโปรแกรมทัวร์ทั่วไป แต่เราชอบเดินเล่น โดยเฉพาะการเดินเล่นที่ไม่ร้อนตับแล่บ และการเดินเล่นที่ไร้จุดหมายปลายทางโดยสิ้นเชิง วะฮ่า

  เมืองคุราโยชิ （倉吉市） อยู่ในจังหวัดทตโตริ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตจูโกคุ (อันประกอบไปด้วยจังหวัดทตโตริ, ชิมาเนะ, โอคะยะมะ, ฮิโรชิมะ แล้วก็ยะมะกุจิ) ทั้งหมดนี้อยู่ทางฝั่งตะวันตกของเกาะญี่ปุ่น ติดมหาสมุทรแปซิฟิก พูดง่ายๆ ก็คือบ้านนอกนั่นเอง ฮา


แผนที่จังหวัดทตโตริ จกมาจากที่นี่เน้อ --> http://fuji55.sakura.ne.jp/tyugoku/tottori/00tottori_map/tottori_map00.html
  ตรงที่ป้ายสีชมพูไว้คือเมืองคุราโยชิเน่อ  ส่วนบ้านเกิดอ.โกโชคือติ่งเมืองเล็กๆ เหนือคุราโยชิ ^ ^

 บ้านอ.โกโชเป็นอู่ซ่อมรถค่ะ เดี๋ยวนี้ใหญ่โตมากมาย ควบทั้งปั๊มน้ำมัน อู่ซ่อม และตัวแทนขายรถ กร๊าก~~

  อ้าว ไหนว่าจะไปชมคุราโยชิ ไหงมาจอดอยู่ไดเออิซะล่ะ ^ ^a

  พอรู้ตัวว่าต้องค้างเติ่งอยู่ในเมืองที่ไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน และไม่รู้จะไปไหน เลยจกแผนที่มาศึกษา ที่คุราโยชิมีบ่อน้ำร้อนแล้วก็แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติเยอะนะคะ แต่ว่าต้องนั่งรถออกไปนอกเมืองซะมาก  เราขอวนๆ อยู่ในตัวเมืองดีกว่า ตกรถบัสขึ้นมาแล้วจะเศร้าสนิท หึๆๆ

เราไปเดินที่นี่ที่แรกค่ะ -- พิพิธภัณฑ์ลูกแพร์นิจุตเซย์คิ

  ที่นี่จัดแสดงเกี่ยวกับลูกแพร์นิจุตเซย์คิซึ่งเป็นลูกแพร์ที่ขึ้นชื่อของทตโตริ (และเป็นของชอบของซาโต้ ^ ^) ภายในพื้นที่เล็กๆ มีทั้งโซนที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของต้นแพร์ในญี่ปุ่น  การพัฒนาสายพันธุ์แพร์นิจุตเซย์คิ (ซึ่งทำให้การต่อสู้กับโรคจุดดำต้นแพร์ฟังดูละม้ายคล้ายการสู้กับไข้กาฬได้นิดๆ ฮา)  ไปจนถึงโซนที่เล่าเรื่องการปลูกแพร์ เล่าเรื่องแมลงศัตรูพืช เล่าเรื่องการเกิดของผลแพร์ (วิทยาศาสตร์สุดชีวิต) เรียกว่าครอบคลุมหัวข้อเกี่ยวกับลูกแพร์ได้กว้างมาก แต่ส่วนที่ดีที่สุดก็คือส่วนที่ให้ชิมลูกแพร์นั่นเอง ฮา ^ ^


  หุ่นตาและหุ่นยายประกอบการฉายวิดีโอประวัติของแพร์พันธุ์นิจุตเซย์คิ เป็นหุ่นยนต์ในพิพิธภัณฑ์เล็กๆ ก็จริง แต่เคลื่อนไหวได้เนียนจังเลย  ตรงช่วงแขนนี่ ข้อไหล่กับข้อมือหมุนได้เนียนมาก  สมแล้วที่มานั่งอยู่ในประเทศของโดราจัง หุๆๆ

  ของเล่นกดปุ่ม ชอบ อิๆๆ ^ ^  เป็นดิสเพลย์ที่แสดงกระบวนการปลูกแพร์ตั้งแต่แรกจนจบที่เก็บเกี่ยว  กดปุ่มแล้วกล้องตัวเล็กๆ จะเริ่มวิ่งไปบนรางที่วนไปรอบๆ แบบจำลองสวนแพร์ แล้วก็มีภาพแสดงขึ้นมาที่จอให้ดู  ชอบแบบจำลองมาก และชอบกล้องที่วิ่งไปวิ่งมามากเช่นกัน  แจ่มกว่าปุ่มไฟวิ่งๆ บนฐานแบบจำลองราบๆ ที่ท้องฟ้าจำลองตั้งเยอะแหะ


  แถวๆ นี้เกี่ยวกับลูกแพร์เล็กๆ กลายเป็นลูกแพร์ผลใหญ่ๆ บูธเล็กๆ จะเป็นเกมสั้นๆ เกี่ยวกับแต่ละช่วงการเติบโต  บูธทรงกลมทางซ้ายเป็นบูธฉายภาพสามมิติค่ะ  ด้านหลังมีต้นแพร์ปลอมกับถุงกระดาษให้เด็กซนลองห่อลูกแพร์ (ปลอมเช่นกัน)


  ชอบตรงนี้มากที่สุด (รองจากห้องให้ชิมลูกแพร์ กร๊าก) เป็นดิสเพลย์เกี่ยวกับลูกแพร์พันธุ์ต่างๆ จากทั่วโลกค่ะ  ชอบทั้งโต๊ะจัดแสดงรูปวงกลมจัง ลูกแพร์มีทั้งสีเขียวไปจนสีออกส้มแดง  ทรงรีเรียวเล็กๆ ไปจนทรงกลมๆ ลูกโตๆ

  ชิมลูกแพร์ไปสองชิ้น (พี่คนแจกน่ารัก ฮี่~~ ) เนื้อสีออกเหลืองกับออกขาว ของฟรียังไงก็อร่อย ^ ^
  ...จะว่าฟรีก็ไม่เชิง  เสียค่าเข้าเล็กน้อยค่ะ ^ ^
  ตอนเราไปก็มีครอบครัวพาลูกเล็กๆ เข้ามาเล่นอยู่ด้วย  ขึ้นชื่อว่าพิพิธภัณฑ์อาจจะดูเหมือนไม่เข้ากับคำว่าเล่น  แต่พิพิธภัณฑ์ที่เล่นได้ก็น่าสนุกกว่าพิพิธภัณฑ์ที่ได้แต่เดินดูเยอะแยะ  ตะก่อนเรายังชอบไปเล่นที่ท้องฟ้าจำลองกับพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ข้างๆ เลย (ไม่ได้ช่วยให้ฉลาดขึ้นหรอก ซนอย่างเดียว กร๊าก~~~)  แต่มันก็เก่าเงียบเหงาและดูร้างจนน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกแฮะ ^ ^a

เดินอีกหน่อยเราไปแวะสวนอุตสึบุกิค่ะ

  เค้าว่าสวนนี้มีชื่อเรื่องซากุระ  แต่ตอนที่เราไป ซากุระแถวนี้ยังไม่ถึงคิวบาน อดเลย เอิ๊ก


  สวนนี้มีส่วนที่เป็นภูเขาเล็กๆ ด้วย  เดินขึ้นไปสองข้างทางเป็นต้นซากุระทั้งนั้น คิดว่าถ้าบานแล้วคงจะงามงดน่ามาทำซึ้งมิวสิควิดีโอ


  ขี้เกียจเดินขึ้นเขาไกลๆ (mode of transportation ในการทัวร์ของอิฉันคือ by ตีนล้วนๆ ค่ะ)  เลยเลี้ยวอีกแยกแล้วเดินมาจบที่วัด...อะไรก็ไม่รู้...แทน


  แปะรูปตะเกียงหินเพื่อเป็นที่ระลึกให้เล่ม 46 กะสมบัติจอมโจร KID ฮิ้ว~~~ ^ ^
  ไม่เกี่ยวเล้ย  ถ่ายรูปนี้เพราะมอสล้วนๆ มอสขึ้นได้งามมาก เอิ๊ก


  เดินลงจากวัดแล้วก็เป็นสวนสัตว์ที่ชวนให้ระลึกถึงเขาดินย่อส่วน (มันคือบ่อปูนชัดๆ หุๆๆ)  แล้วก็ร้านน้ำเล็กๆ
  ต้นซากุระที่มีรั้วล้อมตรงกลางภาพนั่นท่าทางจะอายุเยอะแล้ว  ก่อนถ่ายมีเด็กซนๆ คนนึงแอบดึงกิ่งเล่น (กิ่งมันก็ดูย้อยๆ เปาะเป็นขั้วชวนเด็ดซะอีก) เลยโดนป้าร้านน้ำยืนด่าซะจากหน้าร้านหลังเก้าอี้ตัวในภาพนั่นแหละข้ามฟากไปถึงใต้ต้นไม้เลย หุๆๆ

สุดท้ายแล้ว  ย่ำไปที่อะคะงะวาระ
  เป็นย่านที่มีตึกเก่าๆ เรียงเป็นแถวพรึดไปหมด  ตอนนี้ก็เปิดเป็นแหล่งช็อป เน้นสินค้าอารมณ์โอท็อปค่ะ


  หน้าตาเค้าประมาณนี้ เป็นตึกแคบๆ มีคูน้ำเล็กๆ กั้นเป็นแนว  เดินข้ามสะพานเข้าไป  ย้ำอีกทีว่าแคบมากจริงๆ พอเหมาะพอดีกับไซส์คนแก่ๆ เอิ๊ก ^ ^
  ห้องนี้ขายงานเปเปอร์มาเช่ค่ะ  ข้างในเป็นห้องเล็กๆ ห้องเดียวที่มีตุ๊กตาเต็มไปหมด  มีป้าแก่ๆ เจ้าของห้องนั่งยืดขาทำงานอยู่  รอบผนังมีบทความนิตยสารเกี่ยวกับร้านนี้แปะพรึ่บ  ท่าทางป้าแกจะดังไม่น้อย
  แต่เนื่องจากเราไม่ซาบซึ้งกับความดังของป้า  และดารุมะราคาเฉียดพันเยนแพงเกินสำหรับอิฉัน  ดังนั้นป้าจึงไม่ได้แอ้มตังค์จากเด็กไทยหนีเที่ยว อุๆๆ
  ตอนเราไปถึงก็บ่ายแก่มากๆ แล้ว  ร้านปิดหนีกันไปซะค่อนครึ่ง งึ่มมมม

ขากลับแล้วค่ะ

  ร้านขายของกินที่ระลึกนี่ทำให้เรานึกถึงร้านโอท็อปแถวๆ ราชบุรี รึแถวไหนซักแห่งนี่แหละ ที่มีผลิตภัณฑ์โอท็อปยักษ์ที่สุดในโลกตั้งไว้ให้เตะตาชาวบ้าน

  ไอ้นี่มันชื่อ "อุตสึบุกิดังโกะ" ค่ะ เป็นดังโกะสามสี

  ...รสชาติเหมือนกันเปี๊ยบทุกลูกอย่างน่าอัศจรรย์ เราเลยล้มเลิกความคิดจะหิ้วกลับไปให้ที่แล็ปซักกล่อง ฮา
  ความคิดเห็นส่วนตัว -- ดังโกะเป็นของกินที่เปลืองพื้นที่ในท้องมากถ้าคุณมีของอะไรที่อร่อยกว่านี้กิน  แต่ถ้าหิวก็กินไปเหอะ ^ ^


  ซีนคุ้นตาในการ์ตูนญี่ปุ่นคือไอ้เนินเอียงๆ มีบันไดลงคลองที่มีหญ้าปลูกเยอะๆ เนี่ย ถ้าพระเอกเป็นนักกีฬา แกจะมาวิ่งแถวๆ นี้  ถ้านางเอกไม่กล้าให้ผ้าขนหนูปักชื่อพระเอกฝีมือตัวเอง เธอก็จะมาร้องไห้แถวๆ นี้เช่นกัน
  เลยถ่ายไว้เป็นที่ระลึก กร๊าก~~~


  ถ่ายมาเพื่อโชว์ความบ้านนอกโดยเฉพาะ  เมืองคุราโยชิให้ความรู้สึกคล้ายๆ อำเภอเมืองของแถวๆ ปริมณฑล  ในตัวเมืองก็มีซูเปอร์ใหญ่ๆ มีร้านฟาสต์ฟู้ด ร้านเบเกอรี่สวยๆ โรงแรมใหญ่หรู ร้านเกมร้านปาจิงโกะ แต่เลยออกไปก็เป็นบ้านกลางทุ่งนาทั้งนั้น
  ไม่เหมือนไดเออิตรงนี้...ไดเออินี่บ้านนอกชัดๆ ฮา ^ ^

จบการทัวร์ด้วยรูปสนหางม้าริมทางค่ะ

  ใครผ่านชีววิทยาม.ปลายมาน่าจะโดนจับท่องชื่อไอ้ต้นนี้

  รูปแถมให้เข้ากับหัวข้อ...

  โปสเตอร์รณรงค์ถนนปลอดภัยที่ท่ารถคุราโยชิค่ะ ^ ^
  ติดตรงไหนไม่ติด  ไปติดหน้าห้องน้ำ เอิ๊ก

เว็บไซต์การท่องเที่ยวจังหวัดทตโตริค่ะ -->http://kanko.pref.tottori.jp/english/

ขอบคุณที่เลื่อนดูจนจบเน้อ อุๆๆ

Cherie
20 ก.ค. 2549 เวลา 15:33 น.