บ๊ายบาย....อย่างรวดเร็ว เรียบง่าย ง่ายดาย

สวัสดีค่ะ

ประกาศจากชมรมอนุรักษ์เด็กแว่นขี้เก๊กแห่งประเทศไทย (???)

  สั่งพิมพ์แอนโธโคนันล็อตใหม่แล้ว  บริการส่งทุกรูปแบบตั้งแต่ถึงมือท่านยันผ่านไปรษณีย์

รายละเอียดจิ้มจกได้จากที่นี่ครับ >> http://www.cjrteashop.net/cgi-bin/forum/ikonboard.cgi?act=ST;f=4;t=360;st=10;r=1;&#entry12

งานอดิเรกของเราอย่างหนึ่งคือการหลงทางเล่น
เส้นทางปกติคือเลี้ยวซ้าย เราก็เลี้ยวขวา
สิ่งที่อยู่นอกเส้นทางปกติ มักมีอะไรน่าสนใจ เหนือความคาดหมาย
และบ่อยครั้งที่เหลือบางสิ่งตกค้างไว้ในใจ....

  วันโน้นเราไปเดินตามหาที่ทำการไปรษณีย์พระโขนงที่ทุบซ่อมมาหลายเดือนแล้ว
  ป้ายโตๆ แจ้งว่าย้ายไปอยู่ที่ "ห้างเอดิสันเก่า" ซึ่งห้างนั่นมันก็เจ๊งเป็นซากไปตั้งแต่ก่อนมหายุคทักษิณ 
  ในความทรงจำลางเลือนเรามองไม่เห็นว่าอดีตห้างนั่นมันอยู่ฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาของถนนใหญ่ 
  นิสัยตุ๊มป่อย (แปลว่าอะไร?) ทำให้เราตัดสินใจเริ่มจากการเดินหาที่ฝั่งซ้าย

  ฝั่งซ้ายถึงจะมีซากปรักหักพังของอาคารเก่าที่ยังไม่มีใครคิดจะเอาไปแปลงเป็นทุน แต่ด้านหลังนั้นมีตึกสำนักงานและอพาร์ทเมนต์ใหม่ตั้งตระหง่านเรียงเป็นแถบ ไม่ร้างราอย่างภายนอกเห็น
  เดินผ่านห้องแถวห้องหนึ่งซึ่งเปิดเป็นร้านขายสารพัด (ไม่สามารถจัดหมวดหมู่ให้ได้) ป้าเจ้าของร้านเอนอ่านไทยรัฐอย่างสบายใจ
  สะดุดตาที่เจ้าหมาพันธุ์ทางไซส์ M ซึ่งทำตาลุกวาวใส่มนุษย์แปลกหน้าเช่นเราแล้วเห่าทักทายมาตั้งแต่ระยะห้าสิบเมตรด้วยสำเนียงที่ฟังละม้ายภาษาคนว่า "วินนิ่งมั้ยสาดดดดด"
  แมวอย่างเราถือคติว่าหมาเห่าไม่กัด  จึงปรายหางตามองอย่างเยาะเย้ยแล้วเชิดหน้าเดินผ่านไป

  สิบนาทีผ่านไปกับการเดินสำรวจฝั่งซ้าย  ไม่พบพิกัดเป้าหมาย แมวดำหันหางกลับไปยังจุดเริ่มต้น
  ผ่านหน้าห้องแถวนั้นได้ยินเสียงแง้วลั่น  ทันใดนั้นก้อนขนสีเหลืองส้มก็กลิ้งออกมาจากซอกกระถางไม้ประดับ แมวลายตัวหนึ่งวิ่งหัวซุกหัวซุนออกมา และเจ้าหมาพันธุ์ทางตัวนั้นกระโจนตามมาติดๆ ไล่ตะปบกัดแมวลายที่ตัวเล็กกว่ากันครึ่งๆ  เหวี่ยงสะบัดจนแมวน้อยกระเด็นลอยกระแทกพื้นปูนร้อนฉ่า กระจุกขนสีเหลืองส้มปลิวว่อน  แมวตัวนั้นลุกขึ้นพุ่งหนีข้ามไปอีกฟากถนนทันที ทว่าหมาตัวนั้นก็ยังวิ่งตามไปติดๆ ท่ามกลางเสียงร้องห้ามปรามของป้าผู้เป็นนาย
  คมเขี้ยวของ "ไอ้ลิง" (อันเป็นชื่อที่ป้าคนนั้นตะโกนด่าเสียลั่นถนน) สังหารเจ้าแมวลายจรจัดตัวนั้นลงที่อีกฟากฝั่งของถนนนั่นเอง  นายของไอ้ลิงลากร่างของเจ้าแมวไปกองหลบไว้ให้ห่างจากเส้นทางจราจร ก่อนจะออกปากไล่ไอ้ลิงที่วิ่งวนเวียนรอบผลงานตัวเองอยู่ให้กลับเข้าบ้านไปเสีย
  ความวุ่นวายทั้งหมดจบลงอย่างรวดเร็ว

  ป้าแก่ๆ อีกคนหนึ่งซึ่งบังเอิญมาเดินผ่านแถวนั้นพร้อมกับเรายืนจุ๊ปากอย่างสบใจ
  "หมาใจร้ายจัง" ป้าแกเปรยก่อนจะเดินจากไปตามเส้นทางของตัวเอง

  เราคิดว่า "ใจร้าย" หรือ "ใจดี" เป็นคำที่สงวนไว้ใช้เฉพาะมนุษย์เท่านั้น
  ดังนั้นสิ่งที่เราเห็น เราคิดว่าคือความเป็นไปของสรรพสัตว์และสรรพสิ่ง
  แต่สำหรับเราที่หมาแมวแถวบ้านไม่มีปัญหาเดินทับเส้นกัน และเคยเห็นหมาไล่กัดแมวแค่ในการ์ตูน (เพราะหนูยุให้หมาไล่กัด ฮา~) ภาพธรรมดาแบบนี้ก็ติดค้างในใจเราได้
  คิดเงียบๆ ในใจขณะสองเท้าก้าวข้ามผ่านสะพานลอยไปยังฝั่งขวาของถนนใหญ่
  ...ความตายเกิดขึ้นได้รวดเร็วและเรียบง่ายขนาดนี้เชียว

  อาทิตย์ที่แล้วเราได้โทรศัพท์จากเพื่อนคนหนึ่ง (ซึ่งเป็นคนที่น่าสนใจมาก มีโอกาสคงได้พูดถึง)
  โทรมาบอกว่า "อ้นตายแล้ว"
  อ้นเป็นเพื่อนที่เรารู้จักสนิทกันดีในภาควิชา  มักจะทำงานกลุ่มด้วยกันบ่อยๆ ไปเดินเล่นไปกินข้าวด้วยกันบ่อย และเคยร่วมชะตากรรมเป็นนักเรียนปี 3 ที่เจือกไปลงวิชาที่มีแต่ปี 4 เรียนอยู่แค่สองคน  เราเคยเขียนถึงอ้นไว้ในบล็อกย้อนหลังเนื่องในวาระที่อ้นบินหนีไปเรียนต่ออังกฤษตามเป้าหมายที่จะกลับมาพัฒนาอุบลบ้านเกิดอันเป็นที่รัก
  ข่าวแจ้งว่า เธอผูกคอตายอยู่ในบ้านพักคนเดียว
  เราแน่ใจว่าเพื่อนคนที่แจ้งข่าวนี้ไม่ได้จิตว่างและหาญกล้าขนาดจะโทรมาอำเราเล่น  การตายของอ้นคงเป็นเรื่องจริงแน่นอน

  น่าแปลกที่เรารับข้อเท็จจริงว่า "อ้นตายแล้ว" ได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย  แต่ความนิ่งเงียบของเราในสายโทรศัพท์เกิดจากความลังเลสงสัยในข้อเท็จจริงว่า "อ้นผูกคอตาย"
  ความคิดแรกที่ผุดปรู๊ดขึ้นมาในใจเราคือ "ฆ่าตัวตายจริงเหรอ ไม่มีจดหมายลาตายไม่ใช่รึ สภาพศพสภาพห้องล่ะเป็นยังไง  นี่เป็นฆาตกรรมอำพรางรึเปล่าห้ะ~~"
  (คุณรู้ตัวว่าคุณบ้าโคนันเมื่อ -- คุณเห็นทุกอย่างเป็นคดีฆาตกรรมอำพราง)
  ในใจในที่เห็นแต่ภาพสุดท้ายของอ้นที่บินจากไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยม  เรานึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือนที่ทำให้คนๆ หนึ่งหล่นวูบลงไปสู่ความหดหู่ซึมเศร้าขนาดตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง
  ในใจที่หาที่มาที่ไปไม่เจอจึงพบว่าการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่ง่าย
  ครอบครัวเค้าคงรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน

  ถึงอย่างนั้นแล้วเราก็ต้องเชื่ออยู่ดี  จะวานคุณชายฮาคุบะไปดูที่เกิดเหตุมันก็ยังไงอยู่
  พวกเราไม่มีโอกาสคุยกันถึงเรื่องชีวิตเท่าไหร่  ต่างคนต่างก็ยังไม่สิ้นสุดชีวิตนักเรียน  ชีวิตคนทำงานก็แทบไม่ได้พบเจอ ไม่ต้องเอ่ยถึงแฟนและชีวิตครอบครัวที่ดูราวกับแสงสว่างจากอัลฟ่าเซ็นจูรี่ในจักรวาลอันไกลโพ้น
  ชีวิตที่เหมือนยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวก็จบลงไปแล้วแบบนี้
  ...รวดเร็วและง่ายดายเหลือเกิน
  คำแรกที่เราเอ่ยทางสายโทรศัพท์นั้นจึงเป็นคำว่า ".....ง่ายขนาดนั้นเชียว...."

  บ๊ายบายเจ้าแมวลายส้มตัวนั้น (ที่เราไม่รู้จักชื่อ)
  บ๊ายบายอ้น
  ไปดีมาดีเน้อ

Cherie
14 พ.ย. 2549 เวลา 14:24 น.