บันทึกประจำวันที่โคนันออก

โน้ตให้ตัวเอง ว่าโคนันเล่ม 48  ออกแล้ว
จบ....

มีแค่นี้จะมาอัพทำเตี่ยแปะซิ่มม่าอะไรฟระ!!

ช่วงบ่ายๆ วันนี้ กราฟชีวิตเราอยู่ในแดนลบ
แต่ช่วงบ่ายแก่ๆ วันนี้ จู่ๆ กราฟก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วเข้าสู่แดนบวก
ระหว่างที่เรากำลังเริงร่าประหนึ่งเท้าจะถีบให้ตัวลอยสูงพ้นระดับเดินดิน
อดสงสัยไม่ได้ว่า....เราดีใจเรื่องอะไร แล้วตะกี้เราเสียใจเรื่องอะไร
ทำไมในใจถึงแกว่งได้จากความทุกข์ไปหาความสุขได้ขนาดนั้น
คงจะดีกว่าถ้ากราฟในใจเราไม่แกว่งตัวขึ้นลงหวือหวานัก

สองอาทิตย์ที่ผ่านมาไปผ่าฟันคุด
เป็นซี่ที่ประทับใจเก็นตะมาก  มันขึ้นได้สวนกระแสดีจริง
คิดไปแล้วเราว่าเรื่องนี้น่าสนใจไม่น้อย
ถึงวันนี้ฟันคนเราก็ดูท่าว่าจะมีมากเกินความต้องการใช้งาน
เอาไปคุยกับปราย สองเด็กค่ายชีวะก็พร้อมใจกันเพ่งเล็งไปที่ประเด็นวิวัฒนาการและ natural selection
ข้อสรุปอย่างไม่เป็นวิทยาศาสตร์คือ  เนื่องจากไม่มีใครตายหรือมีความสามารถในการใช้ชีวิตด้อยกว่าเพราะฟันคุด ดังนั้นการปวดฟันคุดก็จะอยู่ยั้งยืนยงคู่มนุษยชาติไปอีกนาน เอวัง
เพื่อเพิ่มความสนุกยิ่งขึ้น  น้องชายเราเอกซฺเรย์ฟันพร้อมกัน  พบว่าฟันน้ำนมซี่อมตะซี่นั้นที่ไม่ยอมหลุดไปก็เพราะข้างล่างมันไม่มีฟันแท้งอกนั่นเอง
....แสดงว่ามนุษยชาติกำลังก้าวไปสู่หนทางของการไม่มีฟันเคี้ยวอาหารเรอะ?

หมอฟันคนที่แงะฟันแนวๆ ซี่นั้นเรียนจบมาจากที่เดียวกับเรา เล่าให้ฟังระหว่างรอให้ยาชาออกฤทธิ์ว่า "ต้นไม้ในคณะนั่นรุ่นหมอก็เป็นคนปลูกนะ"
เวลาผ่านไปต้นไม้เหล่านั้นเติบโต สูงใหญ่ แกว่งใบพลิ้วบังแดดให้เรามองเล่นเวลานึกอยากจะอู้งานเป็นประจำ
การได้ฟังเรื่องราวที่มาของต้นไม้เหล่านั้น ทำให้มันดูมีเสน่ห์ขึ้นเยอะทีเดียว
ต้นไม้ที่ยืนก้านอยู่กลางถนนสุขุมวิทอาจจะมีเรื่องเล่าบ้าง
...ถ้าไม่โดนย้ายถอนๆ เป็นประจำเวลาไม่รู้จะทำอะไรกับงบประมาณ กร๊าก~~

Cherie
29 พ.ย. 2549 เวลา 23:04 น.